W naszej wędkarskiej podróży dookoła świata docieramy do Tahoe, największego jeziora alpejskiego w Ameryce Północnej. To przepiękne jezioro, położone w paśmie górskim Sierra Nevada, rozciąga się na granicy między Kalifornią a Nevadą i oferuje mieszkańcom obu stanów wspaniałe możliwości spędzania czasu na świeżym powietrzu przez cały rok. Jako Wędkujący Fishing Clasha rozkładamy właśnie sprzęt z zamiarem sprawdzenia, co czai się pod wodą, ale któż pogardziłby dobrą historią, jeśli opowie się ją odpowiednio cicho, coby nie spłoszyć ryb? Usiądźcie więc wygodnie, weźcie sobie coś do picia z kempingowej lodówki i posłuchajcie o pewnej gorączce złota, która sięga aż do tu i teraz.

Śniąc o złotej przyszłości

Amerykańska gorączka złota jest fascynującym zjawiskiem sama w sobie, ale nabiera jeszcze większego sensu, gdy rozważy się ideę stojącą u podstaw powstania Stanów Zjednoczonych: ludzkie dążenie do zapewnienia sobie wolności oraz wiarę, że lepsza przyszłość jest możliwa dzięki ciężkiej pracy i poświęceniu. Wiele dekad po ogłoszeniu Deklaracji Niepodległości kraju marzenie o wolności od ograniczeń nadal unosiło się w powietrzu, a jego przejawem było pragnienie osiągnięcia wolności finansowej. Odkrycie złota okazało się wówczas jednym z najbardziej niewiarygodnych przykładów mobilności ekonomicznej w dotychczasowej historii ludzkości. Każdy, kto je wykopał, stawał się jego właścicielem. Oto bilet pierwszej klasy do lepszego życia. Któż z nas nie chciałby spróbować swojego szczęścia w podobnej loterii? I, rzecz jasna, nasze jezioro Tahoe odegrało swoją rolę w gorączce złota, choć już kilka lat później, gdy jej temperatura zaczęła już spadać w Kalifornii. Nie odnaleziono tu zbyt wielu złóż złota, ale ten zbiornik wodny i otaczające go lasy wspierały miejsce zwane Comstock Lode, które skrywało ogromne pokłady srebra. Wsparcie to słono jednak kosztowało. 

W roku 1861 w okolicy jeziora Tahoe odnaleziono złoża złota i srebra, co doprowadziło do szybkiego powstania miasteczek takich jak Neptune City, Elizabethtown, Claraville i Knoxville. Do okolicy napłynęło wielu poszukiwaczy złota, ludzi, którzy osiedlili się tu z jednym tylko celem: przemienić swoje dotychczasowe życie za sprawą tego, co można znaleźć pod ziemią. Często jednak zamiast złota odkopywali żyły pirytu. Piryt, mimo niewielkiej wartości rynkowej, z pewnością sprawił, że niejedno serce zabiło mocniej. Ten krótki moment ekscytacji okazywał się jego największą wartością. Dzięki jego podobieństwu do prawdziwego złota zyskał przydomek „złota głupców”. To minerał, który oszukuje. Niewielka, jak się okazało, ilość złota, srebra i pirytu w okolicy Tahoe szybko sprawiła, że powstałe miasteczka opustoszały niedługo po ich wzniesieniu (dokładniej w roku 1864, czyli tylko trzy lata później). I choć bogactw pod ziemią nie było pod dostatkiem, to skarby rosnące na jej powierzchni stały się podwalinami dostatku Comstock Lode.

Niezbędne dla działalności górniczej Comstock, usytuowanego nieopodal jeziora Tahoe, było drewno. Surowiec ten podtrzymywał kopalniane sklepienia i służył do sięgania dalej w głąb ziemi. Było również niezbędne do budowy okolicznych budynków i domów, nie wspominając już o tym, że bez niego przetrwanie srogich zimowych miesięcy byłoby niemożliwe. Z tych powodów od 1858 do około 1890 roku prawie cały naturalny las w okolicy jeziora Tahoe zniknął w wyniku intensywnej wycinki. Szacuje się, że około 95% lokalnych lasów zniknęło, aby zaspokoić potrzeby Comstock Lode i jej poszukiwaczy złota oraz srebra. Ciekawostką, skoro mówimy o rozmaitych złożach, jest fakt, że drewno jest najrzadszym materiałem w znanym nam wszechświecie, pomimo jego ogromu. Jest ono zdecydowanie bardziej wyjątkowe niż diamenty, złoto czy srebro. Do jego powstania potrzebne są niezwykle specyficzne warunki występujące wyłącznie (o ile nam wiadomo) na naszej planecie, podczas gdy wspomniane wcześniej pierwiastki można wytworzyć „tylko” za pomocą podstawowych procesów chemicznych. Warto chwilę o tym podumać, gdy następnym razem będziemy na łonie natury lub miniemy przypadkowe drzewko w drodze do pracy!

Życie (jeszcze nie) warte przeżycia

Minęły niemal dwa stulecia od czasów gorączki srebra w Comstock Lode, ale jeśli chodzi o ludzkiego ducha, nie zmieniło się aż tak wiele. Nadal poszukujemy wewnętrznej wolności i rozglądamy się za rozsądnymi okazjami, żeby zapewnić sobie jej finansowy odpowiednik. W dzisiejszych czasach, może nawet i bardziej niż wcześniej, intrygują nas nowinki i okazje zbyt dobre, aby były prawdziwe. Rozkwit i upadek NFT, szaleńcze inwestowanie w sztuczną inteligencję i wszystko to, co działo się wcześniej, oraz to, co czeka nas w przyszłości, sugeruje, że rzadko kiedy jesteśmy w pełni zadowoleni. Poczucie satysfakcji nie towarzyszy nam zbyt długo, co ma sens z ewolucyjnego punktu widzenia. Długotrwałe poczucie zadowolenia prawdopodobnie zwiastowałoby kłopoty w przyszłości. A zatem chcemy więcej, poszukujemy wzrostu, gonimy za pewnością i stabilizacją. I choć nie ma w tym niczego niewłaściwego, są to przecież istotne aspekty, które składają się na nasze człowieczeństwo, zawsze warto rozważyć, czy koszt, jaki ponosimy, jest tego wart. To pytanie, które ma w zwyczaju przywoływać nas do jedynej dostępnej nam pewności: do chwili obecnej.

Zbyt często dokonujemy wielkich poświęceń dla przyszłości, która może nigdy nie nadejść. Robimy nadgodziny, rezygnujemy z planów wakacyjnych i oddalamy się od rodziny i przyjaciół, bo jest zbyt wiele do zrobienia i za mało czasu, żeby to wszystko pomieścić. A najważniejszym, z czego rezygnujemy, są części nas samych. Widać to u biznesmena, bezustannie tyrającego dla rodziny, którą ledwo widuje. U matki zamieniającej swoje pociechy w projekty i niedostrzegającej ich unikalnych cech, bo nie pasują do wymyślonej układanki. U osoby, która nie wie, co powiedzieć przyjaciółce w trudnej sytuacji, więc całkowicie wycofuje się, bo czuje, że nie udzieli jej doskonałej rady. Czasem to wszystko ma miejsce, ale chyba największą stratą jest nasza autentyczność. Dokonujemy niewielkich zmian, tu i ówdzie, żeby dopasować się do sytuacji, miejsca pracy czy relacji romantycznej. I po pewnym czasie nawet my sami przestajemy się poznawać. Budzimy się i widzimy obcą osobę w lustrze. Kogoś, kto dla „złota głupców” poświęcił to, kim mógłby się stać.

Jedynym sposobem na uniknięcie podobnego scenariusza jest umiejętność powrotu do nas samych i przeżywania tego, co czujemy. Za każdym razem, gdy docieramy do granic naszej autentyczności lub poza nie wykraczamy, gdy zapominamy o sobie lub postępujemy wbrew naszym wartościom, odczuwamy instynktowne, fizyczne doznanie. Dla niektórych z nas będzie to lekki ścisk w piersi, a czasem faktyczny niesmak w ustach; może objawić się zesztywnieniem części ciała albo rosnącą złością odczuwalną jako wewnętrzny ogień. Warto dostrzegać podobne odczucia, znaleźć własne i stać się na nie wrażliwymi. Możemy przemienić je w naszą wartość nadrzędną, która posłuży nam jako swoisty kompas. Stanowisko, pieniądze czy sława nie są przecież nam dane raz na zawsze; mogą zostać nam odebrane jak lasy jezioru Tahoe. Jeśli jednak odpowiednio zadbamy o wszystko, co jest zawsze w nas, to może zyskamy coś wartościowego: osobę, z której będziemy zadowoleni niezależnie od okoliczności. Istotne, abyśmy nie zgubili po drodze samych siebie.

W złotym cieniu

Aby cokolwiek złowić, musimy znaleźć się przy wodzie. I choć to oczywisty banał, to również prawda, która rozciąga się na wszystko, co nas pociąga – czy to poszukiwanie złota (w sensie metaforycznym lub dosłownym), budowanie marki osobistej, założenie rodziny czy też pogłębianie relacji z innymi. Działanie, choćby najmniejsze, to zawsze kluczowy krok, ale warto przynajmniej od czasu do czasu zastanowić się, czy rzeczywiście jesteśmy na właściwej drodze. Nie chcemy przecież wydobywać „złota głupców” ani łowić ryb, na które nie mamy ochoty. Korzystamy więc, jak zawsze, z narzędzi, które jako Wędkujący znamy na wylot: świadomości, cierpliwości i wyczucia tego, co naprawdę ma znaczenie. Doskonaląc te elementy składowe naszego jestestwa z pewnością trafimy na złoto. W dodatku oszczędzając wszelkie lasy po drodze. A jeśli przed kontynuowaniem podróży potrzebujemy odpoczynku, w grze Fishing Clash właśnie czeka na nas zachwycające jezioro Tahoe.